Metoda
Psychoterapia psychodynamiczna i psychoanalityczna opiera się na rozumieniu nieświadomych procesów, wewnętrznych konfliktów oraz ukształtowanych wzorców przeżywania, które wpływają na sposób doświadczania siebie, relacji i świata.
Znajdują one również odzwierciedlenie w samopoczuciu, zachowaniu, codziennych decyzjach i życiowych wyborach. Praca terapeutyczna koncentruje się na ich identyfikacji, analizie oraz przekształcaniu w celu poprawy zdrowia psychicznego i jakości życia.
Psychoterapia psychodynamiczna może przyjmować krótkoterminową formę pracy skoncentrowaną na określonym obszarze lub wsparciu w kryzysie. Może obejmować pracę nad rozwojem osobistym, a także stanowić długoterminowy proces pozwalający na bardziej rozległe zmiany w strukturze osobowości. Praca zazwyczaj przyjmuje wtedy formę psychoanalityczną, ukierunkowaną na głęboko zakorzenione wzorce psychiczne i niekiedy prowadzoną z większą częstotliwością sesji.
W początkowym okresie terapia może mieć charakter podtrzymujący i stabilizujący, nastawiony na złagodzenie objawów oraz odzyskanie większej równowagi psychicznej. Wraz z rozwojem relacji terapeutycznej możliwa staje się bardziej intensywna praca wglądowa, obejmująca odkrywanie nieświadomych uwarunkowań przeżywania i zachowania.
W gabinecie terapeuta i pacjent siedzą naprzeciwko siebie. Sesja ma formę rozmowy terapeutycznej, służącej rozpoznawaniu pojawiających się doświadczeń, uczuć, myśli i reakcji oraz rozwijaniu ich rozumienia w kontekście osobistej historii. Postawa terapeuty pozostawia pacjentowi przestrzeń do swobodnego dzielenia się ważnymi dla niego tematami. Interwencje – krótkie pytania, doprecyzowania i spostrzeżenia – ukierunkowują rozmowę w sposób sprzyjający pogłębianiu refleksji pacjenta nad jego życiem psychicznym.
Relacja terapeutyczna opiera się na określonej ramie, obejmującej stały termin i czas trwania spotkań oraz ustalone zasady współpracy. Głównymi narzędziami pracy są analiza przeniesienia i przeciwprzeniesienia, interpretacja wyłaniających się treści i znaczeń, a także technika wolnych skojarzeń. Praca terapeutyczna uwzględnia indywidualną dynamikę psychiczną oraz funkcje pełnione przez mechanizmy obronne.
Zgłębianie życia psychicznego umożliwia stopniową syntezę treści świadomych i nieświadomych. Integracja wewnętrznego świata sprzyja rozwojowi osobowości, wzmacnia poczucie spójności oraz zwiększa elastyczność w radzeniu sobie z wewnętrznymi konfliktami. Sprzyja także regulowaniu emocji i pełniejszemu korzystaniu z własnych zasobów psychicznych.
Nieświadome procesy i wcześniejsze doświadczenia
- W ciągu życia niektóre doświdczenia nie mogły zostać w pełni psychicznie opracowane i włączone do świadomego rozumienia siebie.
- Może to wynikać z ich intensywności, złożoności, wczesnego momentu pojawienia się lub braku wystarczającego wsparcia w ich przeżywaniu.
- Ślady przeszłości mogą pozostawać zapisane w pamięci, reakcjach emocjonalnych i cielesnych oraz w funkcjonowaniu układu nerwowego, nawet jeśli nie są dostępne świadomej refleksji.
- Psychoterapia może wówczas tworzyć wystarczająco dobrą przestrzeń, w której to, co pozostało niedokończone, odnajduje swój ciąg dalszy…
Wewnętrzna dynamika i wzorce relacyjne
- W tym celu badana jest dynamika wewnętrznego świata przeżyć, obecne w nim konflikty intrapsychiczne, wynikające między innymi ze sprzecznych potrzeb i dążeń,
- oraz mechanizmy obronne, czyli w dużej mierze nieświadome sposoby radzenia sobie z trudnymi przeżyciami.
- Analizie podlegają także utrwalone wzorce relacyjne, których źródła często sięgają wczesnych doświadczeń.
- Istotne znaczenie mogą mieć również pragnienia, fantazje i marzenia senne.
Relacja terapeutyczna
- Pełniejsze rozumienie siebie rozwija się poprzez namysł nad tym, co wyłania się w ramach relacji terapeutycznej.
- Relacja terapeutyczna ma charakter asymetryczny. Terapeuta ogranicza ujawnianie własnego świata wewnętrznego, aby uwaga mogła pozostać skoncentrowana na doświadczeniach pacjenta.
- Tak ukształtowana relacja sprzyja intensyfikacji przeniesienia, czyli procesu psychicznego, w którym ślady znaczących relacji oraz utrwalone sposoby przeżywania i funkcjonowania zaczynają ujawniać się w kontakcie z terapeutą.
Pozwala to rozpoznawać ukryte porządki psychiczne – powtarzalne wzorce wpływające na obecny sposób doświadczania siebie i innych.
Wgląd i zmiana
Proces prowadzi do uzyskiwania wglądu w treści nieświadome i nieznane dotąd obszary psychiki, co oznacza pełniejsze rozumienie siebie, własnych przeżyć i reakcji – zarówno na poziomie poznawczym, jak i w warstwie emocjonalnej.
Dzięki temu to, co dotąd powtarzało się poza świadomością i powodowało cierpienie, trudności lub ograniczenia w samorealizacji, może zostać uchwycone, nazwane i stopniowo przekształcone.
Psychiczne cierpienie często wiąże się nie jedynie z tym, co dzieje się obecnie, ale także z tym, co wcześniej nie mogło zostać przeżyte i pomyślane. To, co nie mogło znaleźć wyrazu, może powracać w pośredniej formie: objawu i symbolu. Psychoterapia może okazać się pomocna w odnajdywaniu nowych sposobów bycia ze sobą, i z innymi.
Dlaczego stosuję podejście psychodynamiczne i psychoanalityczne?
Podejście psychodynamiczne wywodzi się z psychoanalizy i psychiatrii, co oznacza, że ma długą, stale rozwijającą się tradycję. Pozwala spojrzeć nie tylko na objawy, również na ich źródła i znaczenie.
- Symptomy psychiczne mogą pozostawać związane zarówno z obecną sytuacją, jak i z doświadczeniami zakorzenionymi w przeszłości, zachowując swoje znaczenie w głębszych, nieuświadomionych warstwach psychiki.
- Dotychczasowe sposoby radzenia sobie z trudnościami, pierwotnie pełniące funkcję ochronną, z czasem mogą zawężać kontakt z tym, co aktualnie istotne.
- Perspektywa psychoanalityczna uwzględnia złożoność życia psychicznego, jego wewnętrzne sprzeczności oraz indywidualną historię, umożliwiając stopniowe docieranie do głębszych warstw psychiki.
- Dzięki temu psychoterapia może prowadzić do bardziej trwałych zmian w sposobie przeżywania siebie, budowania relacji, rozumienia własnych trudności oraz wybierania sposobu życia bliższego własnym wartościom i potrzebom.
W pracy klinicznej towarzyszy mi przekonanie, że każdy człowiek nosi w sobie indywidualny potencjał do zdrowienia i rozwoju, który może urzeczywistniać się w procesie psychoterapii i analizy.